![]() |
![](/images/upl/contests/53/6a18219512095b61e3637a7de8695403.jpg)
Об уважении к волшебному труду
Ася Кравченко
Об уважении к волшебному труду
- Этого еще не хватало! – воскликнул король, когда ему доложили, что началась война.
Дела в королевстве и так шли из рук вон плохо: жили впроголодь, свирепствовала эпидемия, да и подданные начинали роптать.
- Не пора ли нам обратиться к волшебнику?
- Откажет, - покачал головой министр.
- Уговорите! – король не любил, когда ему возражали.
К волшебнику отправили делегацию.
А волшебник уже с утра был не в духе.
- Ну что это! Ну зачем вы приехали?
- О великий и могучий! Срочно нужна твоя помощь!
- А что все я, да я?
- Больше некому!
В город добрались лишь к вечеру. Город выглядел зловеще: улицы давно не освещались, по ним бегали крысы.
Вышел волшебник из кареты.
- Ой! Почему темно так? А это что? Крысы? А-А! – закричал волшебник и запрыгнул обратно в карету. - Не могу работать в таких условиях! Включите свет и крыс выведите!
И уехал к себе.
Делать нечего. Наладили свет и крыс потравили.
Опять едут к волшебнику.
- Опять?! Не поеду! У вас такой вой стоит, что у меня еще с прошлого раза голова болит.
- Так это от голода люди плачут и болезни!
- Ну, так накормите! Вылечите!
Срочно открыли запасные склады, засеяли новые поля. Накормили всех, напоили. Созвали докторов со всего света, настроили больниц, вылечили больных.
И опять к волшебнику.
- Помоги нам!
- Надоели! Помоги, помоги! А у самих танки громыхают, все стреляет и взрывается. Я даже сосредоточиться не могу.
И вышли на поле боя министры и сказали:
- Эй, ребята! Хватит! Волшебник работать не может.
Кое-как договорились. И опять бегом к волшебнику.
- Ну что еще?
- Помоги нам!
- А какие у вас теперь-то проблемы?
Стали думать гонцы.
- Да, вроде, и проблем-то не осталось. Спасибо тебе!
- Дергают без толку! – проворчал волшебник. - Никакого уважения к волшебному труду!
Перевод на финский
Kunniotus taijalle
- Sitäkin tarvittiin! - Kiljaisi kuningas kun sille sanottiin että alkoi sota.
Jutut maassa oli jo muutenkin pahassa kunnossa: he elivät nälässä, oli menossa epidemia ja alamaiset alkoivat ihmetellä.
-Eikö ole aika kysyä velholta?
-Ei tee mitään – ravisti päätään ministeri.
-Suostutelkaa! - Kuningas ei tykännyt siitä että hänelle pantiin vastaan.
Velholle lähetettiin delegaatio.
Mutta velho aamusta oli pahalla tuulella.
- Mikä tämä on?! Miksi te tulitte?!
- Oi voimakas ja vallakas! Tarvitaan heti apuanne!
- Miksi minä ja taas minä?
- Ei enää ole ketään!
Kaupunkiin tultiin vasta ilalla.
Kaupunki näytti hirveältä: kadut kauan ei ollu valaistu.
Velho astui ulos hevoskärystä.
- Ai! Miksi on näin pimeätä? Mikä tämä on?Rotat? A-A! - Kiljaisi velho ja hyppäsi takaisin hevoskärryihin.
- En voi työskennellä tämmöisissä tilanteissa! Laittakaa valo päälle ja ottakaa rotat pois!
Ja ajoi kotiin.
Ei mitään muuta tekemistä. Valot korjattiin ja rotat myrkytettiin.
Taas mentiin velhon luokse.
- Taas?! En mene! Teillä on niin paljon huutoja että päätäni vieläkin särkee viime kerralta.
- Mutta ihmiset itkevät nälän ja sairauksien takia!
- No sitten antakaa syödä! Parantakaa!
Heti avattiin ruokakomerot, tehtiin uusia peltoja. Annattiin ruokaa ja juotavaa. Kutsuttiin tohtoreita koko maailmasta, rakenettiin sairaaloita, parannettiin sairastuneita.
Ja taas tultiin velhon luokse.
- Auttakaa meitä!
- Olen väsynyt teistä! Auttakaa, auttakaa! Ja teillä panssarivaunut siellä tekee melua. Kaikki ammutaan ja räjäytetään. Minä en voi edes keskittyä.
Ministerit menivät sotaalueelle ja sanoi:
- Hei kaverit! Lopettakaa! Velho ei voi tehdä työtä.
Jotenkin vain sovittiin. Ja taas juoksettiin velhon luo.
- Mitä taas?
- Auta meita!
- Nyt mitä probleemoja teillä on?
Miettivät kuriirit.
- Joo, ei ole jäänyt mitään probleemoja. Kiitos sinulle!
- Ja vielä ei anna rauhaa ilman mitään syytä! - Mutisi velho. - Ei mitään kunnioitusta taijalle!
Об уважении к волшебному труду
- Этого еще не хватало! – воскликнул король, когда ему доложили, что началась война.
Дела в королевстве и так шли из рук вон плохо: жили впроголодь, свирепствовала эпидемия, да и подданные начинали роптать.
- Не пора ли нам обратиться к волшебнику?
- Откажет, - покачал головой министр.
- Уговорите! – король не любил, когда ему возражали.
К волшебнику отправили делегацию.
А волшебник уже с утра был не в духе.
- Ну что это! Ну зачем вы приехали?
- О великий и могучий! Срочно нужна твоя помощь!
- А что все я, да я?
- Больше некому!
В город добрались лишь к вечеру. Город выглядел зловеще: улицы давно не освещались, по ним бегали крысы.
Вышел волшебник из кареты.
- Ой! Почему темно так? А это что? Крысы? А-А! – закричал волшебник и запрыгнул обратно в карету. - Не могу работать в таких условиях! Включите свет и крыс выведите!
И уехал к себе.
Делать нечего. Наладили свет и крыс потравили.
Опять едут к волшебнику.
- Опять?! Не поеду! У вас такой вой стоит, что у меня еще с прошлого раза голова болит.
- Так это от голода люди плачут и болезни!
- Ну, так накормите! Вылечите!
Срочно открыли запасные склады, засеяли новые поля. Накормили всех, напоили. Созвали докторов со всего света, настроили больниц, вылечили больных.
И опять к волшебнику.
- Помоги нам!
- Надоели! Помоги, помоги! А у самих танки громыхают, все стреляет и взрывается. Я даже сосредоточиться не могу.
И вышли на поле боя министры и сказали:
- Эй, ребята! Хватит! Волшебник работать не может.
Кое-как договорились. И опять бегом к волшебнику.
- Ну что еще?
- Помоги нам!
- А какие у вас теперь-то проблемы?
Стали думать гонцы.
- Да, вроде, и проблем-то не осталось. Спасибо тебе!
- Дергают без толку! – проворчал волшебник. - Никакого уважения к волшебному труду!
Перевод на финский
Kunniotus taijalle
- Sitäkin tarvittiin! - Kiljaisi kuningas kun sille sanottiin että alkoi sota.
Jutut maassa oli jo muutenkin pahassa kunnossa: he elivät nälässä, oli menossa epidemia ja alamaiset alkoivat ihmetellä.
-Eikö ole aika kysyä velholta?
-Ei tee mitään – ravisti päätään ministeri.
-Suostutelkaa! - Kuningas ei tykännyt siitä että hänelle pantiin vastaan.
Velholle lähetettiin delegaatio.
Mutta velho aamusta oli pahalla tuulella.
- Mikä tämä on?! Miksi te tulitte?!
- Oi voimakas ja vallakas! Tarvitaan heti apuanne!
- Miksi minä ja taas minä?
- Ei enää ole ketään!
Kaupunkiin tultiin vasta ilalla.
Kaupunki näytti hirveältä: kadut kauan ei ollu valaistu.
Velho astui ulos hevoskärystä.
- Ai! Miksi on näin pimeätä? Mikä tämä on?Rotat? A-A! - Kiljaisi velho ja hyppäsi takaisin hevoskärryihin.
- En voi työskennellä tämmöisissä tilanteissa! Laittakaa valo päälle ja ottakaa rotat pois!
Ja ajoi kotiin.
Ei mitään muuta tekemistä. Valot korjattiin ja rotat myrkytettiin.
Taas mentiin velhon luokse.
- Taas?! En mene! Teillä on niin paljon huutoja että päätäni vieläkin särkee viime kerralta.
- Mutta ihmiset itkevät nälän ja sairauksien takia!
- No sitten antakaa syödä! Parantakaa!
Heti avattiin ruokakomerot, tehtiin uusia peltoja. Annattiin ruokaa ja juotavaa. Kutsuttiin tohtoreita koko maailmasta, rakenettiin sairaaloita, parannettiin sairastuneita.
Ja taas tultiin velhon luokse.
- Auttakaa meitä!
- Olen väsynyt teistä! Auttakaa, auttakaa! Ja teillä panssarivaunut siellä tekee melua. Kaikki ammutaan ja räjäytetään. Minä en voi edes keskittyä.
Ministerit menivät sotaalueelle ja sanoi:
- Hei kaverit! Lopettakaa! Velho ei voi tehdä työtä.
Jotenkin vain sovittiin. Ja taas juoksettiin velhon luo.
- Mitä taas?
- Auta meita!
- Nyt mitä probleemoja teillä on?
Miettivät kuriirit.
- Joo, ei ole jäänyt mitään probleemoja. Kiitos sinulle!
- Ja vielä ei anna rauhaa ilman mitään syytä! - Mutisi velho. - Ei mitään kunnioitusta taijalle!
![](/images/upl/users/23400/picture_small127d088d47bf6836aabd4367292d4798.jpg)